Vanavond hing er een bijzondere rust over Schalkhaar. Al ruim voor de twee minuten stilte om 20.00 uur stroomde het dorpsplein, onderaan de voet van de Nicolaaskerk, langzaam vol. Jong en oud vonden hun plek op de kasseien. Sommige dorpsgenoten in gesprek, anderen al stil en in gedachten.

SCHALKHAAR – Wat opviel, was niet alleen de grote opkomst, maar vooral het gevoel dat iedereen er samen was, met dezelfde intentie. Vanuit de kerk verplaatste de herdenking zich rond 19.30 uur met een stille tocht naar buiten, waar een stoet zich via het kerkhof naar het oorlogsmonument op het dorpsplein bewoog.

Verbondenheid
In stilte, met respect, verbonden door het besef dat herdenken iets is wat je samen doet. Op het dorpsplein werd die verbondenheid tastbaar. Een paar honderd dorpsgenoten stonden zij aan zij. Kinderen, ouders, opa’s en oma’s; verschillende generaties, maar op dat moment als één gemeenschap.

De stilte die na de ‘Last Post’ van Wim Meussen volgde was intens en oprecht. Geen ruis, geen afleiding, alleen gezamenlijke aandacht voor wat werd herdacht. Daarvoor kregen muziek en woorden, onder meer van wethouder Elferink en een leerling van De Sleutel, alle aandacht, maar het was de gezamenlijke stilte die indruk maakte.

Knikje
De manier waarop dorpelingen elkaar aankeken, een knikje gaven of simpelweg schouder aan schouder stonden, liet zien wat veel bewoners van Schalkhaar kenmerkt: betrokkenheid en saamhorigheid. Na de plechtigheden en een defilé langs het oorlogsmonument bleven veel mensen nog even op het plein.

Niet gehaast, maar met ruimte voor een groet, een kort gesprek of een fotomoment naast de bloemenkransen bij het monument. De dodenherdenking liet vanavond opnieuw zien hoe waardevol het is dat dit in Schalkhaar is én kan. Dat een dorp samenkomt, stilstaat, herinnert en herdenkt.

Juist in die eenvoud schuilt de kracht van saamhorigheid. (foto’s: John Welling)